Al vanaf dat ik een klein meisje was, wist ik dat ik, als ik later ‘’groot’’ was, waarschijnlijk ook mosselprinses mocht zijn. Omdat mijn vader schipper is op de ZZ4 en mijn moeder lang geleden ook mosselprinses is geweest, had ik goede hoop om ooit gevraagd te worden. Mijn moeder vertelde me veel verhalen over dat ze ook mosselprinses was geweest.
‘’Wat zou dat bijzonder zijn!’’ dacht ik toen. Maar als je klein bent, lijkt ‘later’ zo ver weg… Toch kwam die grote dag sneller dan verwacht. Toen ik 21 jaar was, zat ik eind november 2023 in de tram en kreeg ik een heel belangrijk en leuk berichtje van Joachim, met de vraag of ik de mosselprinses van 2024 wilde zijn. Ik hoefde daar geen seconde over na te denken, ook al stond er in het berichtje: denk er nog even over na… Meteen stuurde ik terug dat me dat superleuk leek! Ik heb toen direct superenthousiast mijn moeder gebeld om haar ervoor in vertrouwen te nemen. Voor de rest moest het voor iedereen strikt geheim blijven.

Ik ben toen met mijn moeder snel begonnen met voorbereidingen te treffen. Het belangrijkste natuurlijk: de jurk! Wat ik vanaf het begin af aan al wist, was: ik wil een echte prinses zijn, in een echte prinsessenjurk! Ik ben toen in veel winkels jurken gaan passen, maar ik vond eigenlijk nergens een ‘’echte’’ prinsessenjurk, met veel tule en stijl, zoals ik hem in mijn gedachten had. Ik vond de meeste jurken gewoonweg te saai, of niet bijzonder genoeg… Daarom besloot ik al snel, samen met mijn moeder, om de jurk te laten maken. We zochten een coupeuse in de buurt van Den Haag, omdat ik daar door de week woon in verband met mijn studie. We kwamen terecht bij Ruth’s Couture, in Rijswijk. Zij snapte meteen, na het laten zien van een aantal voorbeeldfoto’s, wat voor jurk ik bedoelde, en kwam met prachtige schetsen tevoorschijn. Zo zou ik echt aan mijn prinsessenjurk komen!

Na mijn jurk moest er natuurlijk ook nog haar en make-up geregeld worden. Dit deed Eline, die nu in het oude huis van mijn opa en oma woonde. Ben Schot, mijn opa, was vroeger ook mosselkweker en mijn oma Lia was in 1964 hofdame van de mosselprinses op Havendag. Dat ik mijn make-up en haar daar in hun oude huis kon samenstellen, maakte het extra speciaal: een soort cirkeltje rond moment.

Hoe dichter de grote dag kwam, hoe zenuwachtiger ik werd. Het werd ook steeds moeilijker om het geheim te houden, want steeds meer vrienden vroegen aan mij: ‘’Ben jij nou dit jaar prinses?’’
Op vrijdagavond ben ik nog wel naar de haven geweest en heb ik maar 1 drankje gedronken, zodat niemand iets zou vermoeden. Ik ben toen snel om 1 uur naar huis gegaan, met een smoes dat ik me niet zo lekker voelde, in de hoop dat niemand er meer van zou denken, bijvoorbeeld ook mijn zusje niet, die zonder mij toen nietsvermoedend verder feestte.

Toen was hij daar eindelijk: de ochtend dat ik prinses mocht zijn. Heel stiekem ben ik toen ’s ochtends vroeg het huis uitgeslopen, richting Eline, voor haar en make-up. Toen ik daar eenmaal in de stoel zat, was ik zo verschrikkelijk zenuwachtig, ik ben volgens mij nergens zenuwachtiger geweest in mijn leven. Terwijl Eline mij omtoverde in een prachtige prinses, kwam mijn moeder ook snel nog even kijken. Ik werd in mijn jurk gehesen en toen ging ik samen met Rik de auto in, die mij heel stiekem, via een omweg, richting de Kaoie bracht.

Binnen zou iedereen zitten, en voor iedereen was het een geheim, ook voor mijn vader, die mijn moeder met heel veel moeite daar heeft kunnen krijgen. Normaal moet mijn vader namelijk op zaterdag met Havendag gewoon nog vissen voor Neeltje Jans. De ZZ4 vaart namelijk ook nooit mee met de vloot om Neptunus op te halen, dus dit schept wel een probleem: hoe zouden we mijn vader ooit in de Kaoie krijgen, terwijl hij daar eigenlijk nooit bij is? Mijn moeder heeft hem met de smoes: ‘’We moeten er echt bij zijn, het is extra speciaal dit jaar, want het is een jubileumjaar voor de Havendagen’’ toch de Kaoie weten te krijgen, maar wel met de nodige achterdocht, want waarom moest hij daar nou ineens zo nodig bij zijn?

Toen werd mijn naam omgeroepen, dat ik de mosselprinses was van 2024, en mocht ik de auto uitstappen en met Rik aan mijn zijde de Kaoie betreden. Dit was echt een geweldig moment, ik voelde me net een beroemdheid. Iedereen was positief verrast om mij te zien, en ik kreeg al heel veel lof over hoe ik eruit zag. Rik nam me mee door heel het restaurant, langs mijn vader, die zo enorm blij verrast was om mij te zien: zijn dochter als mosselprinses, en ook langs de al eerder genoemde opa en oma Schot, waarvan ik oma een traantje van geluk zag wegpinken. Ik weet zeker dat ze heel trots was om haar kleindochter zo te zien, want ze zei ook al jaren dat ze hoopte dat ik een keertje de prinses was.

Na de introductie nam ik plaats aan tafel naast de burgemeester, en met mijn vader en moeder. Ik voelde me erg opgelucht, de spits was eraf! Het enige spannende wat ik nu nog moest doen, was de speech voordragen. Gelukkig ging het speechen me goed af en konden we daarna heerlijk gaan lunchen. Tijdens de lunch kwam mijn zusje halsoverkop binnen. Mijn moeder had haar gebeld toen net bekend was dat ik mosselprinses was en gezegd dat ze zo snel mogelijk naar de Kaoie moest komen. Die wist dus echt van niks! Het was leuk om haar zo te kunnen verrassen, want ze is de rest van de dag er ondersteboven van geweest.

Na de lunch ging ik samen met de burgemeester in de koets de haven over, dit was zo leuk! Ik mocht naar iedereen zwaaien en ik voelde me een echte prinses.
Na de koetsrit gingen we op de boot. De vloot zou niet uitvaren in verband met de harde wind, dus we gingen Neptunus in de haven ophalen. Ik vond dit ondanks de plotselinge wending heel leuk! De hele haven stond vol, dus echt iedereen kon zien hoe we Neptunus uit het water viste en hoe ik vervolgens een rauwe mossel moest doorslikken. Ik had het erger verwacht, maar ik kreeg ook direct een glaasje champagne, dus misschien helpt dat mee.

Na de kleine boottocht ging ik met Neptunus en de burgemeester de haven over. Dit was voor mij echt het allerleukste gedeelte van de dag. Ik heb nog nooit zoiets bijzonders meegemaakt! Elke stap duurde 5 minuten, omdat iedereen met je wilde kletsen of op de foto wilde, dit was zo speciaal. De zon scheen lekker en het was heerlijk druk op de haven, dit zorgde voor een gezellige sfeer. Toen we de hele haven over waren geweest, kwam er helaas wel wat regen, maar dit mocht de pret niet deren. Met een paraplu liep ik verder en toen de regen echt hard werd, schuilden we onder een tent of gezellig bij iemand binnen.

Toen mocht ik gaan jureren bij het verkleed boegspriet lopen. Net zoals elk jaar hadden de deelnemers weer de gekste verkleedkleren uitgezocht.